La coquèta sins savor

Un còp èra, una coquèta sins savor. Alara, partiguèt en quista de sa savor. Arrivèt alara a la dintrada del bòsc dels caramèls-mòls-que-pegan. Una vièlha chuquèta a la menta pas mai fresca li ditz : " se cercas ta savor, a la bona ora, siàs sul camin de la Montanha de burre". Aprèp aveire traversat lo bòsc sus aquèstes conselhs, la coquèta tomba sus los paluns de regalècias rescosas e pas gostòsas. Un pichonèt bonbon a la cerièsa li ditz : " se cercas ta savor, contunha ton dur labor, traparas la clau de ton bonur". Aprèp aveire traversat los paluns, amb calcas peripecia ( perde que los crocodiles citron-majofa-poma, n'i avia de pertot ), a la fin, arribèt a la Montanha de burre. Un boci de pastisson li ditz " se cercas ta savor, contunha de seguir ton còr e lèu auras ton onor ". Tanlèu dich, tanlèu fatch, la coquèta pugèt, pugèt, pugèt, malgrat l'orrible tempèsta de chocolat sèc. Arribèt al som, e trapèt un monge malva blanca que li ditz " Aici s'acaba ta quista , vaqui ta recompesa onèsti ". En effect, la savor de coquèta era la de totas las aventuras que avia traversat. Son viatge era l'object de sa quista era sa quista a l'encòp ! E dempuèi aqueste jorn, i a pas pus de coquèta sins savor.

E crik, e crak, lo conte es acabat.