Recèpta d'un conte de fade ( praticament ) perfièch

 Ingredients :

-un cuilhèr de " Un còp èra "
-100 gramas de eròi que ven totjorn al bon moment
-5 kg de princessa que pòt pas res faire ( ha! se! cridar e plorar )
-65 kg d'amor omnipresent e incondicionala
-1 tassa a cafè d'un mond ont tot va plan e ont los gens sont totes gentils
-50 g de gentils que an pas res de far, sonque balhar lors vidas al eròi ( sens garantida de contra remborsament ! )
-1L de peripecias que ne son pas vertadièrament dificila
-una peçigada de " venguèron uros"

Material :

- un grand plat
- cuilhèrs ( pichòtas e grandas )
- tassa mejana

...
La seguida la setmana que ven !

La coquèta sins savor

Un còp èra, una coquèta sins savor. Alara, partiguèt en quista de sa savor. Arrivèt alara a la dintrada del bòsc dels caramèls-mòls-que-pegan. Una vièlha chuquèta a la menta pas mai fresca li ditz : " se cercas ta savor, a la bona ora, siàs sul camin de la Montanha de burre". Aprèp aveire traversat lo bòsc sus aquèstes conselhs, la coquèta tomba sus los paluns de regalècias rescosas e pas gostòsas. Un pichonèt bonbon a la cerièsa li ditz : " se cercas ta savor, contunha ton dur labor, traparas la clau de ton bonur". Aprèp aveire traversat los paluns, amb calcas peripecia ( perde que los crocodiles citron-majofa-poma, n'i avia de pertot ), a la fin, arribèt a la Montanha de burre. Un boci de pastisson li ditz " se cercas ta savor, contunha de seguir ton còr e lèu auras ton onor ". Tanlèu dich, tanlèu fatch, la coquèta pugèt, pugèt, pugèt, malgrat l'orrible tempèsta de chocolat sèc. Arribèt al som, e trapèt un monge malva blanca que li ditz " Aici s'acaba ta quista , vaqui ta recompesa onèsti ". En effect, la savor de coquèta era la de totas las aventuras que avia traversat. Son viatge era l'object de sa quista era sa quista a l'encòp ! E dempuèi aqueste jorn, i a pas pus de coquèta sins savor.

E crik, e crak, lo conte es acabat.

L'extraterrèstre ròse

Un còp èra, un extraterrèstre ròse dins un mond blau. Se sentissià solet perde que pas deguns èra coma el, alara plorava sovent dins son arbre blau. Sa maire e son paire eran blau, alara, perque pas el?
"Perque soi ròse ? " demandava cada jorns, mas deguns respondià. Alara, es anat trapar lo solelh e aqueste ditz " Sabi pas, tot siàs totjorn estat blau, es coma aquò ".
Alara, l'extraterrèstre es anat trapar la luna que ditz " I a fòrça longtemps, talament que lo solelh se soven pas, lo mond era ròse. Puèi, un jorn es vengut blau. Es coma aquò.
-Pr'aquò, explica pas perque soi ròse ! "
Dins lo paìs, una extraterrèstra avià ausit parlar d'aqueste extraterrèstre ròse. Alara, lo lendeman de matin ...
-"Adiu !
-Oh ! Mas, siàs ròse tu tamben !
-Òc! Soi ròsa perde que pòrti l'espèr dels jorns melhors
-Mercé ! mercé per ta responsa !"
E los extraterrèstres s'en anèron ensems dins lo mond e aqueste es devengut , pauc a pauc, ròse.

E crik e crak, lo conte es acabat.