La Bèstia

La Bèstia hendilhèt e redoblèt d'esfòrçes. Sas batas martelejavan amb furor lo sòl que sagnava sur son passatge. Son crit faguèt tremolar la forèst que semblèt s'acrochonir sur èla. Los arbres se terniguèron, lo lum baissèt considerablament, tot esser vivant avia desertat. Demorava sonque aquèl pobre caluc que galaupava. Galaupava a en perdre l'alen, galaupava per salvar sa vida. Mas fasià longtemps que galaupava e sas fòrças flaquissavan. Tridolèt qu'ora sentiguèt l'agach de la Bèstia sus son esquina. Èra la fin per el. Mas contunhèt a galaupar. Al luènh, un miracle inatendut. Un infim lusor d'espèr dins tota aquèsta obscuritat. La sortida. Alara, animat per l'envèj de vivre , lo darrièr subbre-saut de fòrças lo menèt a accelerar. Sos palmons lo cremava. Sas cambas menaçavan de se rompre. Mas contunhèt. La Bèstia, coma se avia sentit aquèla energia nòva que rajava dins las venas del pòbre òme, butèt mai fòrt  sus sos flanc, mai lèu. Mai que mai, demorava sonque que qualques mètres.. Encara un pauc.. Lo buf cremat e pudent de la creatura se faguèt dolorosament sentir dins la nuca de l'òme. Mas se tornava pas. Al contrari, sautèt los darrièrs pas que lo copava de la vida, al risc de se rompre lo còl. E tot foguèt acabat.